I t ’s  a  s e x  i s s u e

 

Dat seks in vele gedaanten naar buiten treedt wordt ook in deze tentoonstelling duidelijk. Liefde, schoonheid of lust, uitdaging, strijd of afkeer, het maakt niet uit. Het zijn emoties die het leven met energie vullen en deze zijn slechts het gevolg van de oerdrift om onszelf als soort in stand te houden. Hoe zeggen de kunstenaars het bij Flatland?

Jans Muskee (1961): “You make it easy to watch the world with love”. Dat zou je niet denken wanneer je het werk van Jans Muskee ziet. Toch gaat het over de liefde zegt hij, en zeker niet om op zichzelf staande seksuele handelingen. Het is de universele liefde met alles erop en eraan die mensen doet zeggen You make it easy to watch the world with love. Maar wat gebeurt er daarna? Hoe het af kan lopen of hoe het verder gaat, ziet men in de verbijsterende levensgrote wascotekeningen van Jans Muskee. Getriggerd door iets ongewoons in zijn werk ontvouwt zich opeens een ingewikkelde situatie in de relationele sfeer van de hoofdpersonen. Ontboezemingen, geheime wensen, angsten, eenzaamheid en vooral veel seks. Het werk geeft de scherpe observaties weer van de kunstenaar die zichzelf ook altijd een lijfelijke rol toebedeelt in de krachtige scènes vol fel realistische levenslessen. Binnenkort verschijnt er een catalogus die gepresenteerd wordt in Berlin en Brussel en Utrecht.

Kaat Waterschoot (1968) maakte een serie (Beautiful World) fijngeschilderde gladde portretten die onmiddellijk de associatie met seks oproepen. Zaadvragende ogen, natte volle lippen, verleidelijke poses, pronte harde borsten, geil geil…. Neem een kale plastic prikkelpop met open mond en kleed haar telkens weer anders aan. Varieer met het mooiste haar, de mooiste make-up en de mooiste accessoires en zie? Spelen meisjes niet zo met hun barbies, of moeders met hun dochters, of make-over-artiesten met hun modellen? Spelen we zo niet met onszelf? Kaat Waterschoot zegt dat niets is wat het schijnt en dat toch alles is zoals het is. Binnen deze gedachte maakt zij haar kunst, manipulerend met uiterlijkheden en spelend met tegenstellingen.

Cornelie Tollens(1964) omgeeft zich in haar imaginaire boudoir met allerlei spullen die zijzelf intrigerend en aanlokkelijk vindt. Bloemen, vruchten en fruit, kostbare stoffen als kant, satijn en damast, soepele gladde linten en lingerie. Maar ook de geheime plaatsen van zachte mooie lichamen, en de suggestieve weke vormen van zeeleven tegenover de agressief gepunte vorm van een snavel of een naaldhak. Het zijn de ingrediënten van haar werk waarbij belangrijk is dat zijzelf de regie houdt over de hele voorstelling. Want Cornelie Tollens wil met haar fotowerken de schoonheid en de romige onschuld tonen en dat is best moeilijk met al die schuldige objecten en attributen. Het meisje legt haar handen in haar nek terwijl ze haar ellebogen als vleugeltjes spreidt. De wind speelt met de zijdezachte doorzichtige witte stof van haar kleding en onthult zo haar blanke naaktheid. Een bloedrood kruisteken is nonchalant op de foto gekwast en druipt diagonaal uit in een klein stroompje tot in de gezwollen diepglanzende druppel. Het meisje staat in een glazen tunnel waar nog aan gebouwd wordt. Ze kijkt in de camera, haar hoofd licht gebogen. Op haar bustier van gele veertjes na, is ze naakt. Haar oorhangers raken haar schouders en ze lijkt een wankel evenwicht gevonden te hebben op hoge goudkleurige feestschoenen.. De focus is op haar meisjesvagina.

Esther Janssen (1976) maakt digitale schilderijen waarbij ze de mogelijkheden die photoshop biedt optimaal probeert te gebruiken. Deze techniek komt haar goed van pas want haar werk is een voortdurende poging om een illusie te creëren. Met photoshop kun je behoorlijk ver gaan. ‘Net echt’ is dan ook de gedachte die opkomt bij haar werk. Heldere opgeruimde voorstellingen zoals je altijd ziet bij Jigsaw puzzles. De wereld op haar schoonst! In het werk van Esther Janssen speelt de natuur altijd een grote rol, maar dan wel een beheerste natuur. Keurige bomen en planten, mooie waterpartijen en luchten met een smakelijke bewolking. Ook gebouwen en andere bouwwerken zoals bruggen en speeltuinen zien er perfect uit. Maar in dit modelbouw-land lijkt geen plaats voor mensen. In haar laatste serie komt daar verrassend verandering in. Er verschijnt telkens een blote jongen in beeld en dat hij een penis en testikels heeft, moge duidelijk zijn. Waarom hij zijn broek heeft uitgetrokken en met prominent witte billen tussen de bomen en het gras ligt of knielt, is niet duidelijk. Windt zijn eigen naaktheid hem op of is er iemand anders in het spel? Wat doet hem zo desperaat (?) voorover liggen tussen de graspollen en onder de appelboom? Welke illusie wordt hier gecreëerd? De minnaar naar wiens lichaam hij zich voegt,wordt door ons niet waargenomen.

© Claar Griffioen